Η Εθνική έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα και όπως φαίνεται της ταιριάζει, με αντι-ποδόσφαιρο και με όλους πίσω να χτυπά στις αντεπιθέσεις. Το ίδιο έκανε και στη Πορτογαλία, το ίδιο στα δύσκολα και κρίσιμα εκτός έδρας παιχνίδια (π.χ. Τουρκία), το ίδιο και σήμερα.

Κοινός παρανομαστής όλων αυτών;
- Ο Ότο Ρεχάγκελ με τον χαρακτηριστικό του σύστημα.
- Το πάθος και το πείσμα των παιχτών, που σου έδινε την εντύπωση ότι θα δώσουν και την ψυχή τους για να τα καταφέρουν.
- Κανέναν παίχτη δεν ξεχώριζες, γιατί όλοι έπαιξαν παραπάνω από τις δυνατότητές τους. Ήταν ΟΜΑΔΑ στο γήπεδο.
- Η μετάδοση του άγχους και του εκνευρισμού στην αντίπαλη πλευρά.
- Το 1-0 ή 0-1.
Και άλλα δύο που θα αναφέρω παρακάτω κλείνοντας...

Το ένα είναι για να σπάσουμε και πλάκα:
- Η Εθνική μας έχει καταφέρει να κάνει μεγάλες ποδοσφαιρικές φυσιογνωμίες να βλαντάξουν στο κλάμα. Όλοι θυμόμαστε τον Ρονάλντο στον τελικό του EURO και τώρα τον Σεφτσένκο!!!

Και το άλλο είναι το ηθικό δίδαγμα αυτής της "ιστορίας":
- Άμα οι παίχτες θέλουν κάτι ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ (μέχρι θανάτου) και το ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ, τότε μπορούν να κατορθώνουν ολόκληρους άθλους. Το οποίο μας το έδειξαν σε ολόκληρο τον κόσμο πριν 5 χρόνια και μας το υπενθύμισαν και σήμερα. Τέτοια πυγμή και υπερηφάνεια στο παιχνίδι, καιρό είχαμε να δούμε και τους αξίζουν συγχαρητήρια!!

ΕΘΝΙΚΗ ΓΕΡΑ ΠΑΜΕ MUNDIAL

* Για μένα προσωπικά και για άλλους πολλούς Έλληνες είναι πρωτόγνωρο αυτό που ζούμε (ποιος θυμάται το 1994;). Μια πρόκριση στην κορυφαία διοργάνωση του ποδοσφαίρου σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Στις προηγούμενες διοργανώσεις καθόμασταν και βλέπαμε Βραζιλίες, Ιταλίες και Γαλλίες... Τώρα;;;;
Ε ρε Ελλάδα τι θα μας κάνεις αυτό το καλοκαίρι!!!!!
Που να το πάρουμε και αυτό!!!!


by ashetos