Η Εθνική έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα και όπως φαίνεται της ταιριάζει, με αντι-ποδόσφαιρο και με όλους πίσω να χτυπά στις αντεπιθέσεις. Το ίδιο έκανε και στη Πορτογαλία, το ίδιο στα δύσκολα και κρίσιμα εκτός έδρας παιχνίδια (π.χ. Τουρκία), το ίδιο και σήμερα.

Κοινός παρανομαστής όλων αυτών;
- Ο Ότο Ρεχάγκελ με τον χαρακτηριστικό του σύστημα.
- Το πάθος και το πείσμα των παιχτών, που σου έδινε την εντύπωση ότι θα δώσουν και την ψυχή τους για να τα καταφέρουν.
- Κανέναν παίχτη δεν ξεχώριζες, γιατί όλοι έπαιξαν παραπάνω από τις δυνατότητές τους. Ήταν ΟΜΑΔΑ στο γήπεδο.
- Η μετάδοση του άγχους και του εκνευρισμού στην αντίπαλη πλευρά.
- Το 1-0 ή 0-1.
Και άλλα δύο που θα αναφέρω παρακάτω κλείνοντας...

Το ένα είναι για να σπάσουμε και πλάκα:
- Η Εθνική μας έχει καταφέρει να κάνει μεγάλες ποδοσφαιρικές φυσιογνωμίες να βλαντάξουν στο κλάμα. Όλοι θυμόμαστε τον Ρονάλντο στον τελικό του EURO και τώρα τον Σεφτσένκο!!!

Και το άλλο είναι το ηθικό δίδαγμα αυτής της "ιστορίας":
- Άμα οι παίχτες θέλουν κάτι ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ (μέχρι θανάτου) και το ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ, τότε μπορούν να κατορθώνουν ολόκληρους άθλους. Το οποίο μας το έδειξαν σε ολόκληρο τον κόσμο πριν 5 χρόνια και μας το υπενθύμισαν και σήμερα. Τέτοια πυγμή και υπερηφάνεια στο παιχνίδι, καιρό είχαμε να δούμε και τους αξίζουν συγχαρητήρια!!

ΕΘΝΙΚΗ ΓΕΡΑ ΠΑΜΕ MUNDIAL

* Για μένα προσωπικά και για άλλους πολλούς Έλληνες είναι πρωτόγνωρο αυτό που ζούμε (ποιος θυμάται το 1994;). Μια πρόκριση στην κορυφαία διοργάνωση του ποδοσφαίρου σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Στις προηγούμενες διοργανώσεις καθόμασταν και βλέπαμε Βραζιλίες, Ιταλίες και Γαλλίες... Τώρα;;;;
Ε ρε Ελλάδα τι θα μας κάνεις αυτό το καλοκαίρι!!!!!
Που να το πάρουμε και αυτό!!!!


by ashetos

(από http://www.amfitheatro.gr/pics/interviews/papachristou/papachristou5.jpg)


Στις 17 Νοέμβρη του 1973 η Χούντα εισέβαλε στο Πολυτεχνείο. Φέτος συμπληρώνονται 36 χρόνια από αυτό το γεγονός ,που όπως αποδείχτηκε έπαιξε σημαντικό ρόλο , αν όχι το σημαντικότερο, στην πτώση της Χούντας. Κατά την επταετία της Χούντας χιλιάδες άνθρωποι βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και εξοντώθηκαν από τον παραλογισμό του καθεστώτος. Παράλληλα,η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έζησε μέσα στο φόβο και το ψέμα. Οι περισσότεροι Έλληνες τότε παρά την αντίθεσή τους στο καθεστώς συνέχισαν κανονικά τις ζωές τους. Δεν τους κατηγορώ,άλλωστε κανένας κοντινός μου συγγενής αγωνίστηκε ενάντια στη Χούντα,απλά σημειώνω την κατάσταση. Ωστόσο, παρά τις κακουχίες κάποιοι αποφάσισαν να αγωνιστούν. Πήραν το ρίσκο να αντιταχθούν στα ανδρίκελα.Ήταν οι λίγοι που δε μπορούσαν να συμβιβαστούν με τη φίμωση και τη λογοκρισία. Ήταν οι πραγματικοί Ήρωες της Δημοκρατίας. Ήταν οι υπερασπιστές της Ελευθερίας. Αυτοί δεν σκότωσαν, δεν είχαν όπλα. Αγωνίστηκαν με μοναδικό εφόδιο τη συνείδησή τους. Γι αυτό άλλωστε βρίσκονται σήμερα στο πάνθεον της ιστορίας.
36 χρόνια μετά, και όμως μετά από τη θυσία και την αυταπάρνηση όλων αυτών των ηρώων οι Έλληνες ξέχασαν. Το σύνθημα "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία" μοιάζει σαν να ναι εφεύρημα των καιρών μας. Ο λαός πνίγεται από τα χρέη,η Παιδεία έχει γίνει εκπαίδευση συγκεκριμένων και η ελευθερία φαντάζει ουτοπία Σκλαβωμένοι στο σύγχρονο τρόπο ζωής ΞΕΧΑΣΑΜΕ ότι κάποιοι θυσιάστηκαν και πότισαν τους δρόμους με το αίμα τους για την ελευθερία, για να μπορούμε εμείς σήμερα να μιλάμε και να σκεφτόμαστε. Και μείς αυτό που κάνουμε είναι να εκποιούμε αυτό το δώρο στους "μεσσίες" της εποχής. Ξεχάσαμε και ποτίζουμε το δέντρο του φασισμού και του μίσους. Δεχτήκαμε να μας εκπροσωπήσει το ΛΑ.Ο.Σ. και η Χρυσή Αυγή να γίνει νόμιμο κόμμα. Προδώσαμε και προδωθήκαμε. Ξεφτιλίσαμε τη Δημοκρατία με τα σκάνδαλα και τη στάση μας.Η ιστορία δεν ξεγράφεται αλλά λησμονείται.
Αύριο ξημερώνει 17 Νοέμβρη. Είναι η ημέρα τιμής όλων αυτών των αγωνιστών της επταετίας. Είναι η μέρα που πρέπει να θυμηθούμε οριστικά. Η ημέρα που όλοι πρέπει να συμμετάσχουμε στις εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης ΌΛΟΙ ανεξαιρέτως, δεξιοί,κεντρώοι,αριστεροί. Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλον τον λαό, όπως λέει και ένας καθηγητής μου. Δεν είναι κατάκτηση μόνο της Αριστεράς. Οι διχασμοί ποτέ δεν ωφέλησαν τη Δημοκρατία.
Ακολουθεί, η συνέντευξη του Α. Σκευοφύλακα , οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, η οποία δόθηκε το 2003 στο ΒΗΜΑ. Μέσα από αυτή θα μπορέσετε να καταλάβετε τους ύπουλους μηχανισμούς παραπλάνησης του κόσμου που χρησιμοποιεί ο φασισμός.
"Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στο στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επίλεκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Oι κομουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά το σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμούνια" θα καλοπεράσετε!" λέγαμε.
Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στο δρόμο. Στο ίδιο άρμα βρίσκονταν ο αξιωματικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εμβαλωμένος και ο Γιάννης Τίρπας.
Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά - δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα το δρόμο και προχωρήσαμε» θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. O δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. O κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε "είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια". Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν «παράσιτα»!
Μας είπαν να πάμε κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά όχι μπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναμε. Σταματήσαμε λίγα μέτρα πιο πέρα.
Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι. Και εγώ, να σκεφτείς ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω!
-Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"». Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα.
H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί.
Αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛOΚατζήδες να τους σταματήσουν - θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους - δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν.
Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ένας φασίστας.
Όπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Όταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Όσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ' όσα τους κάναμε... Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!...
Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Oι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας.
Την επόμενη εβδομάδα έγινε η στάση του Ιωαννίδη. Ήμουν πάλι σε επιφυλακή. Μας πάνε στο ΓΕΣ. Στο προαύλιο λάβαμε θέσεις. Δεν ξέραμε γιατί πήγαμε εκεί. Δεν μας είπαν. Γυρνώντας στο Γουδί μάθαμε ότι "έριξαν" τον Παπαδόπουλο» .
«Τότε μέσα μου κάτι άλλαξε. Αυτοί που τον παρουσίαζαν σαν θεό, τώρα τον έβριζαν. Δεν μπορούσα να το καταλάβω αυτό. "Μα είναι τόσο πουλημένοι όλοι τους;" αναρωτήθηκα. Αυτοί πάνε όπου φυσάει ο βοριάς. "Πουλημένα τομάρια" είπα μέσα μου. Θυμάμαι ότι ο Μιχάλης Γουνελάς παρέδωσε τα γαλόνια του στους άνδρες της ΕΣΑ, που ήρθαν στο Κέντρο και τον συνέλαβαν.
O Καραμανλής είχε πει "τα άρματα στα σύνορα". Ήταν τα γεγονότα της Κύπρου. Πήγαμε Αλεξανδρούπολη. Μετά από έξι μήνες πήρα άδεια. Αντί να απολυθώ στους 22 μήνες, έφτασα στους 30. Εφεδρεία στην εφεδρεία. Όταν απολύθηκα, όλα είχαν αλλάξει μέσα μου.
Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Έκανα όποια δουλειά μπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν έχω τα ίδια αιτήματα με τους εργοδότες. Εγώ που μου έμαθαν να μισώ τους κομουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKΕ!
Στη δουλειά, πριν από χρόνια, κάποιος άκουσε πώς με λένε και με ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον «πορτάκια» του Πολυτεχνείου. «Ξάδερφος μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο», απάντησα. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ είκοσι χρονών. O έφεδρος στρατιώτης Α. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Oι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι, ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμα.
Ντρέπομαι γι’ αυτό που ήμουν, γι’ αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δε με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου.
Είχαν μεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόημα, αλλά θα ήθελα να τους πω μια μεγάλη συγνώμη.
Για τη νεαρή φοιτήτρια που τραυματίστηκε κατά την εισβολή των τανκς, την Πέπη Ρηγοπούλου. Πιστεύω ότι αν τη δω σήμερα, δε θα ξέρω τι να της πω. Πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια πέρασε απ’ το μυαλό μου να τη συναντήσω, αλλά σταματούσα. Θα ήθελα να τη δω, να της πω... Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δε σβήνουν τις πράξεις."



Συναυλία μετά την πτώση Χούντας


Ήταν ένα αφιέρωμα που σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι αρκετό για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν για την πτώση της Δικτατορίας.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

by rebeskes