Είναι πιστεύω, ευρύτερα γνωστό τι έγινε σαν σήμερα το 1940.Ωστόσο εγώ θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στο νόημα αυτής της εθνικής επετείου. Αλήθεια τι μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι συναγωνιστές τους; Μας δίδαξαν ότι η ελευθερία πρέπει να είναι η υπέρτατη αξία στη ζωή μας. Σήμερα ,τουλάχιστον στη χώρα μας, δεν κινδυνεύουμε από σωματική σκλαβιά αλλά εδώ και χρόνια το πνεύμα μας είναι σκλαβωμένο.Νέοι, μεγάλοι,γέροι όλοι είναι σκλάβοι της τηλεόρασης. Δεν έχουν βούληση. Άραγε που οφείλεται το άνοιγμα προς την ακροδεξιά σε πολλές χώρες της Ευρώπης; Στην πνευματική σκλαβιά. Γιατί οι μικροί δεν έμαθαν και οι μεγάλοι ξέχασαν τους αγώνες των λαών ενάντια στο φασισμό. Έγιναν εγωπαθείς υλιστές χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό Και μέσα σε αυτούς υπάρχουν και κάποιοι ανιστόρητοι σαλτιμπάγκοι που λένε ότι τάχα αυτές οι εθνικές γιορτές είναι φορείς φασιστικών και εθνικιστικών απόψεων. Ίσα ίσα που οι επέτειοι αυτοί μας θυμίζουν ότι οι ελευθερία των λαών δεν πρέπει ποτέ να περνά σε δεύτερη μοίρα.
Και πάμε τώρα στον τρόπο εορτασμού. Πρώτα πρώτα είμαι αντίθετος στα αποπροσανατολιστικά μηνύματα που ακούγονται του τύπου " ο στρατός θεματοφύλακας της ελευθερίας, το μέλλον της εθνικής ανεξαρτησίας" κ. α. Εδώ οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτά είναι μιλιταριστικές αηδίες. Ο αγώνας του 40 έγινε από ΌΛΟ ΤΟΝ ΛΑΟ.Δεν ήταν μόνο οι επαγγελματίες στρτιωτικοί.Η πλειοψηφία των αγωνιστών ήταν οι επιστρατευμένοι. Άλλωστε είναι γνωστό ότι τα μέσα ήταν τόσο ανεπαρκή που ο πόλεμος γινόταν με το θάρρος και τη δύναμη της ψυχής. Υπήρχαν όμως και οι γυναίκες πολεμίστριες σε όλη την Ευρώπη αλλά και τα παιδιά. Πολλές φορές, αυτές οι δυο ομάδες πλήρωναν την εκδικητική μανία των ναζιστών,καθώς τα πόστα που τους ανατίθονταν ήταν, κυρίως, η κατασκοπεία και τα σαμποτάζ πράγματα που ήταν ριψοκίνδυνα και επαφύονταν αποκλειστικά και μόνο στην παλικαριά αυτών των ανθρώπων.
Ένας άλλος τρόπος είναι οι μαθητικές παρελάσεις. Εδώ τα πράγματα είανι πιο περίπλοκα απ' όσο φανταζόμαστε. Σίγουρα ο τρόπος αυτός είναι απαρχαιωμένος και σε αντίθεση με τα μηνύματα της γιορτής. Οι μαθητές υποχρεώνονται να συμμετάσχουν πολλές φορές παρά τη θέλησή τους από το φόβο των απουσιών. Κάποιοι μισούν αυτό που κάνουν,κάποιοι μονίμως στον κόσμο τους ενώ κάποιοι άλλοι αμφισβητούν αυτό που κάνουν. Μια αμφισβήτηση που είχα και εγώ ήταν γιατί να γυρίσω το κεφάλι μου στους "επισήμους" (και δε μιλάω για τους αγωνιστές του πολέμου); Γιατί να πρέπει να τιμούμε μερικούς διεφθαρμένους; Κατά τη γνώμη μου, οι μαθητικές παρελάσεις πρέπει να καταργηθούν και τη θέση τους να πάρουν πορείες, όπου ο καθένας θα μπορεί να προσέρχεται οικειοθελώς όπως γίνεται σε μια άλλη γιορτή κατά του φασισμού,τη 17η Νοεμβρίου.
Επιπρόσθετα, με αφορμή την επίθεση που έγινε εναντίον αστυνομικών από τρομοκράτες,έχω να πω ότι οι φασιστικές και δολοφονικές αυτές ενέργειες εναντίον ανυποψίαστων πολιτών που απλά ήταν στη δουλειά τους ,δε χωράνε στη Δημοκρατία.

by rebeskes